درودی بیکران بر هر چه مرد است                                      که دایم با تورم در نبرد استکمر بر بسته بر جانش گرانی                                     تو هم مردی، اگر حالش بدانیغبار رنج و محنت روی نانش                                     به کوی شوم رنجوران نشانشزمین بر آسمان دوزد دمادم                                     که نانی را کند هر شب فراهمگذر ناکرده آسایش ز کویش                                    به خوش نارفته آبی از گلویشفلک چون این چنین دیدش پریشان                                         بگفتا لایقی بر تاج سلطانتو را باید شود روزی به نامت                                  که شاید کم شود تلخی ز کامتخریداری شود نازت در آن روز                                 شود فرخنده روزت هم چو نوروزکنون خوشدل بُود بر روز مردان     

می روی چون جت ،  دلار بی حیا !می کنی ما را به صد غم مبتلابا ریالم دشمنی داری مگر ؟!بسته ای گویا به قتل او کمردشمنی با ما کمی کن مختصررو نما قدری به دینار قطرسوزنت دارد چرا پیوسته ، گیربر ریالی این چنین خرد و خمیربر کش از ما سوزنت دیگر ، برونتا ببینی قرص نان را غرق خونهم چو تیری می روی در دست بادزخم بستر می زنی  بر اقتصادای الهی خون جگر گردی دلاراز جتت بر پشت خر گردی سوارگر چه میدانم که می باشد محال !ای الهی صد دلاری ، یک ریال ..ای الهی اعتبارت کم شودکفش زرینت به پایت سم شودآرزوهایت الهی این شود !وعده ای در دست مسئولین شودای الهی کاغذت نفرین شودکاغذت جنسش ز ملک چین شودای الهی سر خوری در قعر چاهدر نیایی تا بگردی سربراهای الهی شب که خوابی تا سحرناگهان بینی که جایت گشته  ترجابجا بینی شدی با پول ماتا بدانی شرح درد ماجرا ...سید حمیدرضا خوشدل چاپ در روزنامه ی مردم سالاری  ۲۲  آبان   ۱۳۹۹برچسبها: سید حمیدرضا خوشدل, شعر طنز, شهر ساوه, شهر آوه, دلار + نوشته شده در  پنجشنبه بیست و دوم آبان ۱۳۹۹ساعت 15:32&nbsp توسط سید حمیدرضا خوشدل  | 

خام جوانی  شدهام، خنده نیست مهر زنم یک دو سه تا سکه نیست صاحب این مهریه بخشنده نیست هم چو زنم بنده یک دنده نیست طاقت زندان چو در این بنده نیستمهر زنم را بدهم چاره نیست*** حرفِ «که گیرد که دهد» تازه نیستلیک حقیقت به جز این نکته نیستمحکمه را این سخنان خانه نیستالغرض این نکته به جز حقه نیستطاقت زندان چو در این بنده نیست مهر زنم را بدهم چاره نیست ***سکه دمادم برسد بر فلکدست فلک میزندت یک دو چکهیچ کس آن دم نرساند کمک تا که به عبرت برسی زین کتکطاقت زندان چو در این بنده نیستمهر زنم را بدهم چاره نیست ***سکه چو تیری ز کمانها رهیدهم چو جتی رفت و به بالا رسیدبخت بد عقرب شد و عقلم گزیداز دهنم یک دو سه سیصد پریدطاقت زندان چو در این بنده نیست مهر زنم را بدهم چاره نیست ***پا ز گلیم برده فزون بندهامشاعر طنازم و بی مزهاموقت عمل پسته ی در بستهاموای که از دست خودم  خستهامطاقت زندان چو در این بنده نیست مهر زنم را بدهم چاره نیست ***حرف که گیرد که دهد سکه راخام نمود این من بی عرضه راخام شدم تل بزدم هیمه راحال ببین آتش این فتنه راطاقت زندان چو در این بنده نیست مهر زنم را بدهم چاره نیست ***گوش فراگیر و مگو نارواپند بود در پس این ماجرامهر زنان چون رود از حد فراحد ز درایت بخوری هر مساطاقت زندان چو در این بنده نیست مهر زنم را بدهم چاره نیست سید حمیدرضا خوشدل چاپ در روزنامه ی مردم سالاری  ۴  آذر  ۹۹برچسبها: سید حمیدرضا خوشدل, شعر طنز, ساوه, سکه, مهریه + نوشته شده در  سه شنبه چهارم آذر ۱۳۹۹ساعت 15:37&nbsp توسط سید حمیدرضا خوشدل  |